Znaczenie prawidłowego pH

Utrzymanie równowagi flory bakteryjnej oraz kwaśnego pH (3,8-4,5) ma zasadniczy wpływ na zachowanie naturalnej ochrony pochwy. Dlatego najważniejszą i najbardziej naturalną ochroną przed problemami zdrowia intymnego jest prawidłowa flora bakteryjna.

Prawidłowa mikroflora zdominowana jest przez bakterie Lactobacillus, które produkują kwas mlekowy odpowiedzialny za utrzymanie niskiej kwasowości pochwy. Kwaśne środowisko (pH ≤ 4,5) wraz z substancjami wytwarzanymi przez bakterie Lactobacillus (nadtlenek wodoru i bakteriocyny) pomagają chronić układ rodny przed kolonizacją chorobotwórczych bakterii, ale nie chronią przed nadmiernym namnażaniem się drożdżaków powodujących grzybicę pochwy. W przypadku zakażenia rzęsistkiem pochwowym oraz bakteryjnego zapalenia pochwy poziom pH podwyższa się, dlatego wzrost pH uznaje się za ważny wskaźnik w rozpoznawaniu bakteryjnego i rzęsistkowego zapalenia pochwy.

Co powoduje zmiany pH pochwy?

Poziom pH pochwy nie jest stały i może ulegać zmianom za sprawą m.in.: bakteryjnego, mieszanego i rzęsistkowego zapalenia pochwy, płynu owodniowego, chorób przenoszonych drogą płciową czy nadmiernej lub niewłaściwej higieny intymnej (zbyt częste podmywanie lub stosowanie niewłaściwych preparatów).

Poziom pH pochwy – ważny czynnik różnicujący zakażenia

Fizjologiczne pH pochwy jest kwaśne (3,8-4,5) i ulega podwyższeniu w przypadku zakażeń bakteryjnych i rzęsistkowicy. W czystych zakażeniach grzybiczych pH pochwy nie ulega podwyższeniu. Dlatego obecność objawów charakterystycznych dla zakażeń grzybiczych (świąd, białawe, serowate upławy, zaczerwienie pochwy i sromu, obrzmienie warg sromowych) przy prawidłowym pH pochwy wskazuje na zakażenie drożdżakowate, potocznie zwane grzybicą.

Jak zmierzyć poziom pH pochwy?

Pomiar pH pochwy jest prostą metodą diagnostyczną, która w większości przypadków pozwala określić, czy występujące objawy infekcji są efektem zakażenia bakteryjnego czy grzybiczego. Rozpoznanie rodzaju zakażenia umożliwia z kolei podjęcie właściwego leczenia.

Zalecamy skorzystanie z testu GineIntima test pH 1 sztuka, dzięki któremu w prosty sposób, przeprowadzając samobadanie w domu dowiemy się czy poziom pH w pochwie jest prawidłowy.

Upławy

To jedna z 25 najczęstszych przyczyn poszukiwania konsultacji medycznej. Co druga kobieta, która skarży się na objawy zapalenia sromu i pochwy będzie zdiagnozowana w kierunku jednego z trzech najbardziej popularnych zakażeń: tzw. bacterial vaginosis, czyli BV, zakażenia grzybiczego pochwy i sromu albo zakażenia rzęsistkiem pochwowym.

Zakażenie grzybicze pochwy

Szacuje się, że aż 75% kobiet w ciągu swojego życia przejdzie zapalenie pochwy i sromu spowodowane przez drożdżaka typu Candida, głównie Candida Albicans. Warto zwrócić uwagę, że co druga kobieta doświadczy ponownego zakażenia.

Czynniki predysponujące do zakażeń drożdżakowych (grzybiczych) to:

  • stosowanie doustnej antykoncepcji,
  • ciąża,
  • cukrzyca,
  • przewlekły stres,
  • używanie obcisłej bielizny lub bielizny ze sztucznych tkanin,
  • narażenie na miejscowe alergeny.

Pacjentki z zakażeniem drożdżakowym sromu i pochwy najczęściej zgłaszają świąd, białawe, serowate upławy, zaczerwienie pochwy i sromu oraz obrzmienie warg sromowych. Objawy pogarszają się na tydzień przed okresem, a ulgę przynosi krwawienie menstruacyjne.

Na uwagę zasługuje fakt, że pH pochwy, które można zmierzyć samodzielnie, jest prawidłowe (fizjologiczne) i pozostaje bez zmian mieszcząc się w granicach 3,8 - 4,5. Tak, więc obecność objawów klinicznych charakterystycznych dla zakażeń grzybiczych przy prawidłowym pH (pH ≤ 4,5) pochwy wskazuje na zakażenie drożdżakowate.

W leczeniu stosuje się kremy przeciwgrzybicze, globulki dopochwowe oraz preparaty doustne. W nawracających zakażeniach drożdżakowych należy zwrócić uwagę, jeżeli istnieje taka możliwość, na eliminację czynnika predysponującego.

Zakażenia bakteryjne pochwy (BV)

W Polsce ok. 19% kobiet cierpi na BV. Termin ten stosowany jest do opisu zmienionej flory bakteryjnej pochwy, do zaburzenia jej ekosystemu, w którym to dominują bakterie beztlenowe. Kobiety, u których występuje BV mają również zwiększone ryzyko infekcji wirusem opryszczki narządów płciowych, rzęsistkiem pochwowym, rzeżączką oraz HIV.

BV związane jest z:

  • większą ilością partnerów seksualnych,
  • tzw. „seksem bez zabezpieczenia”,
  • obecnością wkładki wewnątrzmacicznej,
  • brakiem obrzezania u partnera,
  • niedoborem witaminy D3,
  • chronicznym stresem.

U co drugiej kobiety infekcja BV przebiega bezobjawowo. Bardzo charakterystyczne jest, że kobiety z obecnością BV skarżą się często na tzw. „rybi zapach” po stosunku oraz szarawo-białawe, „budyniowate” upławy. Raczej rzadko występuje świąd sromu i pochwy oraz bolesność w trakcie współżycia

W przypadku zakażenia BV w środowisku pochwy dochodzi do podwyższenia poziomu pH (pH > 4,5), co stanowi jedno z kryteriów rozpoznawczych zakażenia. Warto zwrócić uwagę, że podwyższone pH (pH > 4,5), któremu towarzyszy obecność objawów klinicznych, świadczy o zakażeniu bakteryjnym lub rzęsistkowicy.

Leczeniem BV z wyboru są doustne antybiotyki oraz chemioterapeutyki. W ostatnim czasie wiele badań pokazuje dużą skuteczność stosowania probiotyków w celu zapobiegania nawrotom BV. Ważne jest to, żeby szczepy odpowiadały tym obecnym w śluzówce pochwy. Głównymi szczepami występującymi w populacji Polek jest: Lactobacillus acidophilus, Lactobacillus fermentum i Lactobacillus planarum.

Zakażenia rzęsistkiem pochwowym

Zakażenie jest spowodowane przez pierwotniaka, a choroba u części pacjentek przebiega bezobjawowo. U co drugiej zakażonej kobiety występuje nieprzyjemny zapach z pochwy, zielono-żółte pieniste upławy, świąd sromu i pochwy. Często obserwujemy też bolesność w trakcie współżycia, ból i pieczenie oraz zwiększenie częstości oddawania moczu i bolesność w podbrzuszu.

W zakażeniach rzęsistkiem pochwowym pH pochwy jest znacząco podwyższone (powyżej 5,0).

W przypadku podejrzenia zakażenia rzęsistkiem pochwowym należy jak najszybciej udać się do ginekologa.

Samoleczenie

Badanie przeprowadzone przez firmę MillwardBrown, dotyczące między innym samoleczenia infekcji pochwy Polek pokazuje, że co druga kobieta podejmuje próby samoleczenia. Przyczyną tego stanu rzeczy jest utrudniony dostęp do specjalisty, koszty a czasem także niechęć do odbycia wizyty. Jednocześnie jednak tylko ok. co dziesiąta kobieta jest pewna swojej diagnozy.

Średnio po 4-5 dniach od zauważenia pierwszych symptomów infekcji kobiety trafiają do lekarza, jeżeli objawy się nasilają lub nie stają się mniej dotkliwe. Niepewność diagnozy powoduje, że zanim kobiety dotrą do lekarza, co dziesiąta kobieta z zakażeniem pochwy i sromu nie robi nic i próbuje „przeczekać” objawy, co trzecia stosuje domowe sposoby, a co piąta stosuje farmaceutyki dostępne bez recepty oraz leki na receptę, które nie zostały zużyte przy poprzedniej infekcji.

Wydaje się, że samodzielne podejmowanie przez kobiety leczenia infekcji pochwy i sromu w pewnych określonych przypadkach wykazuje pewne korzyści. Większość infekcji to infekcje nawracające. Warto, więc w czasie wizyty ginekologicznej zapytać lekarza o przyczynę infekcji, jej powtarzalność, metody prewencji i ewentualnej szybkiej diagnozy w oparciu o wskaźnik pH, który pozwoli na zróżnicowanie infekcji grzybiczej od BV. Umożliwi to szybkie zadziałanie w sytuacji, kiedy dotarcie do lekarza w danej chwili jest utrudnione albo niemożliwe. Wiedza i właściwa edukacja przez lekarza prowadzącego odnośnie prewencji i wczesnej terapii zakażeń pozwoli uniknąć nadkażeń i pogorszenia objawów.

Kiedy koniecznie należy zasięgnąć konsultacji lekarskiej?

W przypadku, gdy podwyższony poziom pH pochwy lub symptomy wskazujące na infekcję dotyczą kobiety w ciąży, bezwzględnie zaleca się wizytę u ginekologa, gdyż BV zwiększa ryzyko:

  • przedwczesnego porodu,
  • zapalenia błon płodowych,
  • przedwczesnego pęknięcia pęcherza płodowego,
  • gorączki podczas porodu,
  • poporodowego zapalenia śluzówki macicy (endometrium),
  • zakażenia bakteryjnego płodu.

Także w przypadku podejrzenia zakażenia rzęsistkiem pochwowym należy jak najszybciej udać się do ginekologa.

Kobiety, które z powodu braku możliwości dotarcia do ginekologa rozpoczną samoleczenie, powinny pilnie zasięgnąć konsultacji specjalistycznej w przypadku, gdy:

  • nie ma poprawy po ok 2-3 dniach leczenia,
  • pojawią się dolegliwości bólowe podbrzusza,
  • wystąpi temperatura,
  • nastąpi pogorszenie objawów.

 

Źródło: http://www.mojaintima.pl/